بنام آن کس که باضربات سنگین محبت قفل             

 پوسیده دلم را شکست

           و بنام توکه زننده آن ضربات بودی                              

کاش آسمان حرف کویر را می فهمید و اشک خود را

 نثار گونه های خشک او می کرد

کاش فریاد آنقدر بی صدا بود که حرمت سکوت را

 نمی شکست

کاش در فانوس غصه ها شکوه لبخند در معنی داغ

 اشک گم نمی شد

و بالاخره                    

کاش مرگ معنی عاطفه را                                 

   می فهمید