زندگی مثل من از من خسته بود                         باغ پندارم گل سوسن نداشت 

از شکوفه پیرهنی بر تن نداشت                          شب هم دل بود پس

در نگاهم طرح ماتم بود و بس                             تا شبی از بی کران دوردست 

آشنایی مثل شبنم گل پرست                            آمد و بر زخم دل مرحم نماد

آشتی بر خیمه های غم نماد                           در نگاهش گرمی خورشید داشت

جسم بی روحم دوباره جان گرفت                       وحشت تنهاییم پایان گرفت